Úteyjavísur

Ljúft við lifum

Ljúft við lifum í Bjarnareyju
lítill lundi en minna um meyju
Það er tárið sem andann hressir
við vonum bara að bráðum hvessi

Lalli lemur á hverju leiti
ef veið´ ei kippu ég hundur heiti
Það er prestur að Ofanleiti
sem vantar lunda að leggja í bleyti

Eyjajarlinn í augað setur
engin spurning hann sér nú betur
Í Hafnarbrekkunni hratt hann lemur
og háfar allt sem á skotið kemur

Bjarnareyjarljóð
Ljóð: ÁÁ, 1951
Lag:Hreðavatnsvalsinn

Hátignar frjóland fríða
friðsæla vanadís.
Með skrúðgræna brekku blíða
blómanna paradís

Hún glóir í glitvefsklæðum
og gullhlað um enni ber
Í kvöldroðans kynja klæðum
hún kallar mig að sér

Í Bjarnarey gista og böl af sér hrista
um bjartan sumardag
eykur yndishag
auðugt vængjaslag

Útsýni fegra og allt glæsilegra
ég aldrei fann um kring
fegri fjallahring
fyllri algleyming

Ástarsöngur hljómar með yndi og ómar
frá eyjunnar fuglakór
Blóm dansa á hillum og bekkjum og syllum
brunar svo undir sjór

Lognsærinn glitrar í tíbránni titrar
hver tindur Eyjalands
heillar huga manns
Heimaeyjarglans

Álseyjarljóð
Ljóð:ÁÁ

Í vestrinu hátt móti hæðum
heillar mig draumfögur sýn
Álsey í sefgrænum slæðum
í sindrandi kvöldroðalín

Og draumsýnin fagra mig dregur
sem drúgandi ungmeyjartár
það hefur og verið minn vegur
og velferð um daga og ár

Ég hleyp þar um  bríkur og bekki
bringi og rótfúnar tær
Flughratt um fláka og kekki
flesin og brekkurnar tvær

Hér finn ég helst unað og yndi
og annað sem veitir mér þor
Fegurð og lífið í lyndi
leikandi um sólbjart vor

Álseyjarljóð

Hún er sólbjört og fögur hin suðræna mær
og seiðir menn til sín svo blíðlynd og kær,
þessi eyja með silfraðan eðalhring
og ævintýrum, ég til þín syng

Viðlag: 
Eyjan fagra með líf og fjör
fljóðið fljóða við hvanngrænt slör.
Í brekkunni lúrir einn lundi
og lífsins melódí ör.

Það er blússandi vindur við bláhvítt haf
og grösin bylgjast við sólgullið traf.
Bjargmenn á brúnum leika sinn leik
og bylgjunnar sog er komið á kreik.

Viðlag:

Og mannlífið gengur sinn marglita gang
á flánni er misvaxið þang við þang.
Í kofa er spjallað og spaugað dátt
það er spræklegt í Álsey og hlegið hátt.

Viðlag:

Eitt kvöldið bar þannig til að kona steig á land
þá brást þetta stöðuga skynsemisband.
Og gestrisinn Sigurgeir gestinum bauð
að náttúruperlunnar auð.

Viðlag:

Ef eitthvað er til staðar í eilífan sæ
sem endist í hverfullum veraldarblæ
er Álsey það athvarf sem á minn hug
og eflir mér dag hvern djörfung og hug.

Viðlag:

Og þannig er lífið svo ljúft og hlýtt
og landið í Álsey rís hvern dag nýtt.
Langvían klæðist í kjólfötin sín
og konan rauðklædda var svo fín.

Viðlag:

Úti í Ystakletti

Úti í Ystakletti, úti í Ystakletti
álfkonan býr
Eitt sinn kom hún til mín, eitt sinn kom hún til mín
kurteis og hýr
Með söngvum seiddi og ljúft mig leiddi
hún leiða vildi mig í bergið inn

Enginn veit og enginn veit hvað bergið bláa geymir
blómin loka krónunum og hamravættin dreymir
alda, alda, alda bláa kalda
út við bergið kveður ljóðin sín.

Suðurey

Já útsýnið í Suðurey er sérstaklega flott
þeir sjá sko alveg prestinn suð´rá Skeri
en vatnið er þó betra, það er verulega gott
þeir vinna það úr rúsínum og geri

Og þarna eru löngum þessir vösku veiðimenn
ég veit hann Gunnsi fer með ekkert slaður
og svo er þarna hann Skúli sem er ólofaður enn
og er þó ekta dráttarlistamaður

Helliseyjarljóð
Ljóð:Árni Johnsen
Lag:Ég gekk í grænan skóg

Einn dag í Hellisey
var drukkið Holu í
var dansað Holu í
var duflað Holu í

Og lundinn brosti breitt
en bergið sagði ei neitt
er Palli fór í Edduskor
og ástin brann þar heitt
En skammt þar frá var Svavar
með svaka lundabing
og Bragi upp við Nafar
með Sirrý, kling, kling, kling

Ég læddist leynistíg
og lét þau eiga sig
og hló og hló
halló, halló, halló

Út í Elliðaey

Út í Elliðaey
situr lítill lundi
leggur kollhúfur og horfir á
þegar bátar sigla hægt á hafið
höfninni í Vestmannaeyjum frá
En niðri á bryggju nokkrir strákar standa
og stara hugfangnir á karlana
sem landa fiski, bölva hátt og hrópa
en horfa stundum blítt á peyjana

Út í Elliðaey, út í Elliðaey, út í Elliðaey

Þeir minnast þeirra daga, er drengir sjálfir voru
og dreymir oft á nóttinni um það
þegar lundapysjur lentu á bænum
og leiðangur af krökkum hélt af stað
því bjarga þurfti í hvelli öllum ungum
og allir kepptust við að finna mest
Já æskuárin mættu endast lengur
því æskan er í lífi voru best

Út í Elliðaey, út í Elliðaey, út í Elliðaey

Út í Elliðaey situr lítill lundi
lúinn eftir heitan sumaardag.
Allt í kring eru sællegir svartfuglar
að syngja eigið þjóðhátíðarlag.
Það syngur þarna hver með sínu nefi
og sumir stíga villtan diskódans.
Því allir eyjafuglar vilja tolla í tísku
og tæpast færu að dansa Óla skans

Út í Elliðaey, út í Elliðaey, út í Elliðaey

Elliðaeyjarljóð
(Á trillu ég fór með Trana)
Ljóð:ÁÁ
Lag:Amerískt þjóðlag

Á trillu ég fór með Trana
einn túr út í Elliðaey.
Af gömlum og góðum vana
með gin og væna mey.

Ég vissi að Tóti vinur
var alveg orðinn þurr.
Og Pétur víst líka linur
og langaði ekki í spur.

Svo komum við upp í kofa
og kölluðum glöð og hress.
Nú skulum við ekki sofa
við sjáum nú til þess.

Hann Tóti sat í því straffi
að smyrja gestum brauð.
En kökur og vatn og kaffi
“Kommander” Pétur bauð.

Svo þreif hann Tóti af tappann
og tæmd var óspart skál
Þá fór að fara um kappann
smá fiðringur og rjál

Hann skipti fljótt um brækur
og setti upp lundahatt
og ólgandi af fjöri og sprækur
að ungmeynni sér vatt.

Hann strauk henni blítt um bakið
og brjóstin sitt á hvað
og nuddaði holdið nakið
í næði á besta stað.

“Við skulum skoða eynna
og skreppa upp í rétt”
Svo fór hann burt með meynna
og meira ég hef ei frétt.

Brandaravísur

Ég fann hana á randi
fyrst út í Brandi
fullvaxna mey í Álseyjarstandi.
Það fór um mig straumur
mér fannst þetta draumur
ú-la-la-la-la-lei.

Ég breiddi út frakkann
og braut saman jakkanog bjó okkur sæti neðan við Slakkann.
Það var svo gaman
að vera þar saman
ú-la-la-la-la-lei.

Þar fórum við bæði
í felur og næði
við fundum í brekkunni skuggafyllt svæði.
Og hugurinn dvaldist
við ástina og kvaldist
ú-la-la-la-la-lei.

Þá birtist hann Hjalli
sá bannsettur tralli
ég bölvaði í hljóði og allt var í skralli.
Því daman var flúin
og draumurinn búinn
ú-la-la-la-la-lei

(Safnað saman Pétur Steingríms.)